Of ik het gemakkelijk kan? Nee, helemaal niet. Zeker niet als er mensen bij zijn. Of als ik ergens anders ben dan thuis. Op het festivalterrein? Hell no. Ergens anders waar ik de wachtende al in de rij zie staan? Absoluut. niet. Op het werk? Geen denken aan. Pas als ik veilig thuis ben, ja, dan kan het wel.

Ik heb het over k a k k e n. Een grote boodschap doen. Nummer 2. Drukken. Bouten. Beren. Je bruine tijger uitlaten. Of gewoon zoals het beestje heet: poepen. Het voelt als een taboe. Hoewel sommige mensen er geen enkele problemen mee hebben. (Mijn god, wat kan ik jaloers zijn op die mensen).

Als je niet goed naar de wc kan, dan helpt genoeg water drinken en sporten. Maar het probleem is niet alleen fysiek, het gaat veel verder dan dat. Je darmen staan sterk in verbinding met je hersenen. Het mentale gedeelte heeft dus veel meer invloed dan je denkt. Zo ken ik mensen die altijd naar de wc moeten als ze zenuwachtig zijn. En ik ken mensen die net als ik, bijna alleen kunnen wanneer ze thuis zijn. Alsof je lichaam weet: ‘Nu ben je thuis, nu kan je lekker poepen, meid’.

We zien poepen als een taboe.

Het komt met de gevreesde rampscenario’s

Want: stel je voor dat je op de wc zit en iemand je scheetje hoort. Dat is ook gewoon naar. Maar ook heel normaal. Je zit er immers voor op de wc en doet het niet zomaar aan tafel waar iedereen net lekker z’n rijst met saté saus zit te eten. Tenminste, ik ga ervan uit dat je dat niet doet.

Dan het volgende probleem: p o e p ruikt helemaal niet naar roosjes, zoals altijd verkondigd. Het stinkt vaak als de pest. Zeker als je het weekend ervoor allemaal rotzooi naar binnen hebt gewerkt.

En dan kan het ook nog eens lang duren ook. Soms kost het wat meer moeite en dan zit je wel even op het toilet. Rome was niet in 1 dag gebouwd. Jouw bruine tijger staat ook niet altijd in 1 minuut buiten. Zo is het nu eenmaal.

Weg met dat taboe

Maar aan al dit, is iets te doen. Ieder mens poept. En als ieder mens dit accepteert, en iedereen het schoon achterlaat, dan is er niets aan de hand. Het is wel fijn als er een luchtverfrisser aanwezig is. Scheelt weer kokhals neigingen voor de persoon na je.

En neem van mij aan, als je een week niet kan poepen (oh hi, PDS), dan ben je blij als je kan poepen. Dan doe je niets liever dan poepen. Want die opluchting daarna, dat is wat goud is. Alsof je zo drie kilo lichter bent. Alsof je weer zin in het leven hebt. Het voelt fantastisch. You’re back in the game; je kan er weer tegen aan. Dus denk allemaal: ‘weg met dat taboe, poepen is wat ik doe’. En vergeet naderhand de borstel er niet doorheen te halen, hè.