Misschien was het me wel geleerd, maar vergat ik het te snel weer. Was het er daarom maar met de paplepel bij ingegoten bij me. Dan kon ik het misschien al eerder beter slikken. Nu ben ik er zelf achter gekomen. En leer ik – nog steeds – ermee om te gaan. ‘Met wat?’. ‘Nou, met mensen’. Want mensen plaatsen je. En dan zeggen ze dingen. En vaak is het gewoon maar wat. 

Een paar jaar geleden stond ik in een feesttent naar een optredende artiest te kijken. Het was nog maar zo’n vier uur ’s middags, toen ik de eerste slok van mijn wijn naar binnen liet glijden en de kennis waar ik een gesprek mee stond te voeren plots zei: “5 kilo meer zou jou niet misstaan”. ‘Pardon?’. “Ja, ik meen het. Ik denk dat het mooier is als er hier nog wat vet bij komt”. Hij wijst met zijn vingers naar mijn buik. ‘Ik eet genoeg hoor.’, zei ik, vlak voordat ik maar gewoon wegliep.

“Daar ga je weer. Zo’n opleiding doen, waar je helemaal niets mee kan. Aan de vorige had je ook al niets”, zei een bekende tegen mij toen ik trots vertelde dat ik was toegelaten voor mijn nieuwe opleiding. 

‘Wit’, antwoordde ik. Nadat mijn rij-examinator naderhand vroeg welke kleur de auto had die halverwege het examen achter me reed, bij de Lidl. Haar ogen konden niet verbergen dat ze ervan schrok dat ik het wist. “Oh…”, zei ze. “Nou, toch vind ik dat je te weinig in je binnenspiegel keek, dus je bent gezakt”. 

Na een avondje uit waar ik een jongen tegen kwam die ik al lang niet had gesproken, praatten we nog wat via de app. “Kijk jij wel eens porno?”, lees ik ineens op mijn beeldscherm. Ik praat eromheen, vind niet dat ‘ie dat hoeft te weten. “Nee, nooit? Wel gek hoor. Dat doet toch iedereen?”.

‘Ik weet niet of iedereen dat doet. Boeit me ook vrij weinig’, zeg ik hem. “Dat doet iedereen, joh. Echt preuts als je dat niet doet. Wel eens een one night stand gehad? Heb je het dan nooit ergens buiten de deur gedaan? In een steegje ofzo? Ik wel hoor. Genoeg”, ratelt hij door. Ik besluit om het gesprek af te kappen en maar gewoon lekker te gaan slapen. Een paar maanden later vraagt een vriend van hem uit het niets aan mij of ik nog maagd ben. “Waarom vraag je dat?”, vraag ik. ‘Gewoon, dat heb ik gehoord’, antwoord hij. Uhu. En ik weet van wie. 

Mensen zeggen dingen. Zomaar. Om de stilte te verbreken of alvast te voorkomen. Om hun eigen onzekerheid te verbloemen. Omdat ze simpelweg niet beter weten. Of omdat ze met het verkeerde been uit bed zijn gestapt, misschien. En soms willen mensen gewoon iets te zeggen hebben. Maar dat hoeft dan nog niet altijd waar te zijn. Jij weet je eigen waarheid. En die waarheid past niet altijd in het hokje dat mensen in gedachten hebben voor je. 

Zin om meer te lezen?

Let’s meet!

Volg me op Insta @mathildaverwoerdt